چون آسمان کند کمر کینه استوار
کشتی نوح بشکند از موجۀ بحار
با ظلم بجنگ، حرف مظلوم این است
راهی که حسین کرده معلوم این است
چه رازی از دل پاکت شنیدند؟
درون روح بیتابت چه دیدند؟
ما شیعۀ توایم دل شادمان بده
ویران شدیم، خانۀ آبادمان بده
کربلا را میسرود اینبار روی نیزهها
با دو صد ایهام معنیدار، روی نیزهها
مرا به ابر، به باران، به آفتاب ببخش
مرا به ماهی لرزان کنار آب ببخش
باز باران است، باران حسینبنعلی
عاشقان، جان شما، جان حسینبنعلی
جاری استغاثهها ای اشک!
وقت بر گونهها رها شدن است
سلام ما به حسین و سفیر عطشانش
که در اطاعت جانان، گذشت از جانش
