غزل | شعر هیأت

ای ماه، ای چراغ فروزان راه من
ای آشنای زمزمه و اشک و آه من

محمدجواد غفورزاده

چلچراغ هدایت (جلد۱)

غزل

چه حرف‌های زلالی که رودهای روانند
چه نورها، چه سخن‌ها که با تو در جریانند

فائزه زرافشان

غزل

تو با حقّی و حق با توست؛ حق پشت و پناه تو
بدی‎ها دور بادا از وجود خیرخواه تو

مصطفی تبریزی

غزل

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد
گمان مبر که مرا دردِ این جهان باشد

مولوی

غزل

همسایه! غم دوباره شده میهمانتان؟
پوشیده‌اند رخت عزا دخترانتان

فاطمه عارف‌نژاد

شبانماه

غزل

تویی که می‌دمی از عرش هر پگاه، علی
منوّرند به نور تو مهر و ماه، علی

قربان ولیئی

غزل

هميشه بازی دنيا همين نمی‌ماند
بساط غصب در آن سرزمين نمی‌ماند

نفیسه‌سادات موسوی

غزل

گرچه بیش از دیگران، سهمش در این دنیا غم است
«مرد» اخمش، خنده‌اش، حرفش، نگاهش، محکم است

سعید تاج‌محمدی

غزل

کتاب بود و به روی جهانیان وا بود
جواب هرچه نمی‌دانمِ جدل‌ها بود

انسیه‌سادات هاشمی

غزل

نام گرامی‌اش اگر عبدالعظیم بود
عبد خدای بود و مقامش عظیم بود

سیدهاشم وفایی

غزل

لهیب ذوالفقارت بر تن گردن‌کشان مانده‌ست
طنین خطبه‌هایت در گلوگاه زمان مانده‌ست

حسین عباس‌پور

غزل

پنج نوبت، فرصت سبز حضورم داده‌اند
پنج ساغر باده از دریای نورم داده‌اند

محمدجواد غفورزاده

چلچراغ هدایت (جلد۱)

غزل