امشب شکوه عشق جهانگیر میشود
روح لطیف عاطفه تصویر میشود
هان این نفس شمرده را قطع کنید
آری سر دلسپرده را قطع کنید
با کلامُ اللهِ ناطق همکلام!
ای سکینه! بر کراماتت سلام!
مرا از حلقۀ غمها رها کن
مرا از بند ماتمها رها کن
ای مرهم زخم دل و غمخوار پدر!
هم غمخور مادری و هم یار پدر
تفسیر او به دست قلم نامیسّر است
در شأن او غزل ننویسیم بهتر است
همیشه خاک پای همسفرهاست
سرش بر شانۀ خونینجگرهاست
اگر خدا به زمین مدینه جان میداد
و یا به آن در و دیوارها دهان میداد
مرا بنویس باران، تا ببارم
یکی از داغداران... تا ببارم
نه پاره پاره پاره پیکرت را
نه حتّی مشتی از خاکسترت را
ماهی که یادگار ز پنج آفتاب بود
بر چهرهاش ز عصمت و عفت نقاب بود
ماه مولا شد حدیث طیر را با ما بخوان
در ولایش آشنا و غیر را با ما بخوان
سلام فاطمه، ای جلوۀ شکیبایی
که نور حُسن تو جان میدهد به زیبایی
