بد نیست که از سکوت تنپوش کنی
غوغای زمانه را فراموش کنی
انبوه تاول بر تنت سر باز کرده
این هم نشان دیگری از سرفرازیست
شکست بغض تو را این غروب، میدانم
و خون گریست برای تو، خوب میدانم...
سوختی پیشتر از آن که به پایان برسی
نه به پایان، که به خورشیدِ درخشان برسی
تنت از تاول جانسوز شهادت پر بود
سینهات از عطش سرخ زیارت پر بود
در شهر شلوغ، خلوتی پیدا کن
در خلوت خود قیامتی برپا کن
افتاده بود در دل صحرا برادرش
مانند کوه، یکه و تنها، برادرش
اهل دل را شد نصیب از لطف جانان، اعتکاف
فیض حق باشد برای هر مسلمان، اعتکاف
چشم وا کن اُحُد آیینهٔ عبرت شده است
دشمن باخته بر جنگ مسلط شده است
گهگاه تنفسی به اوقات بده
رنگی به همین آینهٔ مات بده