زهرای حزین، ز گرد راه آمده بود
جبریل، غریق اشک و آه آمده بود
چیست این چیست که از دشت جنون میجوشد؟
گل به گل، از ردِ این قافله خون میجوشد
میکوش دمادم از خدا یاد کنی
با مهر، دل شکستگان شاد کنی
من كیستم؟ کبوتر بیآشیانهات
محتاج دستهای تو و آب و دانهات
تیغ از تو طراوت جوانی میخواست
خاک از تو شکوه آسمانی میخواست
آن تشنهلبی که منصب سقّا داشت
وقتی به حریم علقمه پای گذاشت
نوخاستهای ز نسل درد آمده است
با گرمی خون و تیغ سرد آمده است
وقتی به گل محمّدی مأنوسیم
در خواب خوش ستمگران، کابوسیم
تيغيم که در فراز، رعبانگيزيم
هنگام فرود، خون دشمن ريزيم
کلامش سنگها را نرم میکرد
دلِ افسردگان را گرم میکرد
پروانه شد تا شعلهور سازد پرش را
پیچید در شوق شهادت باورش را
آسمان از ابر چشمان تو باران را نوشت
آدم آمد صفحهصفحه نام انسان را نوشت
وقتی نمازها همه حول نگاه توست
شاید که کعبه هم نگران سپاه توست
شبی در آبیِ باران رها کردم صدایم را
غریبانه شکستم بغضهای آشنایم را
نمیجنبد ز جا مرداب کوفه
چه دلگیر است و سنگین، خواب کوفه
از اشک هوای چشمها تر شده است
ابر آمده است و سایهگستر شده است
کی غیرت مردانۀ ما بگذارد
دشمن به حریم خانه پا بگذارد؟
نفسی به خون جگر زدم، که لبی به مرثیه وا کنم
به ضریحِ گمشده سر نهم، شبِ خویش وقف دعا کنم
این جوان کیست كه گل صورت از او دزدیدهست؟
سیزده بار زمین دور قدش گردیدهست
پیکار علیه ظالمان پیشهٔ ماست
جان در ره دوست دادن اندیشهٔ ماست
چشمت به پرندهها بهاری بخشید
شورِ دل تازهای، قراری بخشید
