زهرای حزین، ز گرد راه آمده بود
جبریل، غریق اشک و آه آمده بود
گرفتارم گرفتارم اباالفضل
گره افتاده بر کارم اباالفضل
ای نبیطلعت، ای علیمرآت
وی حسنخصلت، ای حسینصفات
با دیدن تو به اشتباه افتادند
آنها که سوی فرات راه افتادند
به سنگ نام تو را گفتم و به گریه درآمد
به گوش کوه سرودم تو را و چشمه برآمد
رویش را قرص ماه باید بکشد
چشمانش را سیاه باید بکشد
هان این نفس شمرده را قطع کنید
آری سر دلسپرده را قطع کنید
آن تشنهلبی که منصب سقّا داشت
وقتی به حریم علقمه پای گذاشت
روزی که عطش به جان گلها افتاد
از جوش و خروش خویش، دریا افتاد
تو با آن خستهحالی برنگشتی
دگر از آن حوالی برنگشتی
انتقامش را گرفت اینگونه با اعجازِ آه
آهِ او شد خطبۀ او، روز دشمن شد سیاه
بین غم آسمان و حسرت صحرا
ماه دمیدهست و رود غرق تماشا
میرفت که با آب حیات آمده باشد
میخواست به احیای فرات آمده باشد
ای حرمت قبلۀ حاجات ما
یاد تو تسبیح و مناجات ما
روزی شعر من امشب دو برابر شده است
چون که سرگرم نگاه دو برادر شده است
ای سرو که با تو باغها بالیدند
معصوم به معصوم تو را تا دیدند
رها شد دست تو، امّا دل تو...
کنار ساحل دریا، دل تو...
بیا که خانۀ چشمم شود چراغانی
اگر قدم بگذاری به چشم بارانی
ای ساقی سرمست ز پا افتاده
دنبال لبت آب بقا افتاده
پس از شام غریبان یاد یاری ماند و من ماندم
فروغ دیدۀ شبزندهداری ماند و من ماندم
شب است و دشت، هیاهوی مبهمی دارد
ستارهسوختهای، صحبت از غمی دارد
از عشق بپرسید، که با یار چه کردند؟
با آن قد و بالای سپیدار، چه کردند
دیدهام در کربلای دست تو
عالمی را مبتلای دست تو