غزل | شعر هیأت

حاصل عمرِ ز خود بی‌خبران آه بُوَد
هرکه از خویشتن آگاه شد، آگاه بود

صائب تبریزی

کلیات صائب تبریزی

غزل

ایرانم! ای از خونِ یاران، لاله‌زاران!
ای لاله‌زارِ بی خزان از خونِ یاران!

حسین منزوی

اما تو را، ای عاشق انسان! کسی نشناخت...

غزل

در آغوش آیینه‌ها بوده‌ام
نمی‌دانی ای دل کجا بوده‌ام

عباس شاه‌زیدی

به کسی دل باخته‌ام

غزل

ماه مدینه رو سوی ایران می‌آورد؟
یا آفتاب رو به خراسان می‌آورد؟

عباس شاه‌زیدی

به کسی دل باخته‌ام

غزل

این آفتاب مشرقی بی‌کسوف را
ای ماه! سجده آر و بسوزان خسوف را

محمدمهدی سیار

بی‌خوابی عمیق

غزل

هر که رو انداخت، خاطرجمع، زائر می‌شود
قبل زائر کوله‌بار راه، حاضر می‌شود

محمدحسین ملکیان

غزل

در آسمان ملائکۀ خوش ذوق
شهر بهشت را که بنا کردند...

سیدحمیدرضا برقعی

یحیی

غزل

به دریا رسیدم پس از جستجوها
به دریای پهناور آرزوها

سیدمحمدجواد شرافت

بانوان آسمانی

غزل

«اُدخُلوها بِسَلامٍ آمِنین»... در باز شد
از میان جمعیت راهی به این سر باز شد

محمدحسین ملکیان

جمع مُکسّر

غزل

برگرد ای توسل شب‌زنده‌دارها
پایان بده به گریۀ چشم‌انتظارها

علی‌اکبر لطیفیان

داریم با حسین حسین پیر می‌شویم

غزل

به رغم سیلی امواج، صخره‌وار بایست
در این مقابله چون کوه استوار بایست!

سجاد سامانی

شهادت‌نامه

غزل

یکایک سر شکست آن روز اما عهد و پیمان نه
غم دین بود در اندیشۀ مردم، غم نان نه

محمدحسین ملکیان

تفسیر آه

غزل