به سینه دلم دست و پا می‌زند
امام زمان را صدا می‌زند
ای حرمت قبلۀ مراد قبایل!
وی که بوَد قبله هم به سوی تو مایل
قلم به دست و عمامه بر سر، عبای غربت به بر کشیدی
به سجده رفتی و گریه کردی و انتظار سحر کشیدی
الهی به شور قیام حسین
به فریاد سرخ و پیام حسین
می‌خواستم بیای با گلای انار
برات کوچه‌ها رو چراغون کنم
بین غم آسمان و حسرت صحرا
ماه دمیده‌ست و رود غرق تماشا
نوحه‌سُرای حریم قدس تو هستی
مویه‌کنان‌اند انبیا و ملائک
قسم خورده‌ای! اهل ایثار باش
قسم خورده‌ای! پای این کار باش
ماه فرو ماند از جمال محمد
سرو نباشد به اعتدال محمد
محمد است و علی‌ست آری
به خُلق و خَلق و به قد و قامت
بیا عاشقی را رعایت کنیم
ز یاران عاشق حکایت کنیم
اول دفتر به نام خالق اکبر
آن‌که سِزَد نام او در اولِ دفتر
بر اسب بنشین که گردِ راهت قرق کند باز جاده‌ها را
که با نگاهی به‌هم بریزی سواره‌ها را پیاده‌ها را
روایتی نو بخوان دوباره صدای مانای روزگاران
بخوان و طوفان به‌پا کن آری به لهجۀ باد و لحن باران
سلام ای طبیب طبیبان سلام
سلام ای غریب غریبان سلام
هنوز از تو گرم است هنگامه‌ها
بسی آتش افتاده در جامه‌ها
به نام خداوند بالا و پست
كه از هستی‌اَش هست شد، هر چه هست...
الهی به مستان میخانه‌ات
به عقل‌آفرینان دیوانه‌ات
خدایا به جاه خداوندی‌ات
که بخشی مقام رضامندی‌ات
حمد سزاوارِ آن خدای توانا
کآمده حمدش ورای مُدرِک دانا
چشمۀ دیدار تو سراب ندارد
ساحت دل، بی‌تو آفتاب ندارد
بیا تا برآریم دستی ز دل
که نتوان برآورد فردا ز گل
اول دفتر به نام ایزد دانا
صانع پروردگار حیّ توانا
به‌نام خداوند جان‌آفرین
حکیم سخن در زبان آفرین
دلی داشت تقدیم دنیا نکرد
به دریا زد، این پا و آن پا نکرد
