در هر گذری و کوچه و بازاری
پهن است بساطِ حرصِ دنیاداری
از روى حسین تا نقاب افکندند
در عالم عشق، انقلاب افکندند
تو آن عاشقترین مردی که در تاریخ میگویند
تو آن انسانِ نایابی که با فانوس میجویند
سحر که چلچلهها بال شوق وا کردند
سفر به دشت دلانگیز لالهها کردند
بوی گل از سپیده میآید
اشک شوقم ز دیده میآید
اگرچه در نظرت آنچه نیست، ظاهر ماست
سیاهجامۀ سوگت لباس فاخر ماست
اینجا دل سفرهها پر از نان و زر است
آنجا جگر گرسنهها، شعلهور است
راه از بیگانه میجستیم، آخر گم شدیم
خانۀ خود را نمیدیدیم و سردرگم شدیم
من در بر کشتی نجات آمدهام
در ساحل چشمۀ حیات آمدهام
گردۀ مستضعفین شد نردبان عدهای
تنگناهای زمین شد آسمان عدهای
از آغاز محرم تا به پایان صفر باران
نشسته بر نگاه اشکریز ما عزاداران
صد بار اگر شویم فدای تو یاحسین
کاری نکردهایم برای تو یاحسین
غم داغ تو را با هیچکس دیگر نخواهم گفت
برایت روضه میخوانم ولی از سر نخواهم گفت
به همین زودی از این دشت سپیدار بروید
یا لثارات حسین از لب نیزار بروید
شگفتا راه عشق است این، که مرد جاده میخواهد
حریفی پاکباز و امتحان پسداده میخواهد
به سنگ نام تو را گفتم و به گریه درآمد
به گوش کوه سرودم تو را و چشمه برآمد
هرچند عیان است ولی وقت بیان است
عشق تو گرانقدرترین عشق جهان است
غریبم، جز تو میدانم رفیق و آشنایی نیست
صدایت میزند اندوه من، جز تو خدایی نیست
کربلا گفتم، دلم لرزید، گفتم: یا حسین
اشک روی گونهام غلتید، گفتم: یا حسین
ما بیتو تا دنیاست دنیایی نداریم
چون سنگ خاموشیم و غوغایی نداریم
تیغ از تو طراوت جوانی میخواست
خاک از تو شکوه آسمانی میخواست
الهی به شور قیام حسین
به فریاد سرخ و پیام حسین
سکه شدن و دو رو شدن آسان است
آلودۀ رنگ و بو شدن آسان است
بگو چرا نشد امسال زائرت باشم
قدم به جاده گذارم، مسافرت باشم