بسم رب الحسین، بسم الله
پایمان محکم است در این راه
آن شب دو چشمت چون دوتا قرص قمر بود
آن شب دلت دریا، نه، خیلی بیشتر بود
این خاک از خون شهیدان محترم شد
جمهوری اسلامی ایران حرم شد
روز تشییع پیکر پاکش
همه جا غرق در تلاطم بود
خفته‌ست آیا غیرت این بوم و بر؟ نه
افتاده است از دست ما تیغ و سپر؟ نه
آن شب که سعدی در گلستان گریه می‌کرد
آن شب که حافظ هم غزل‌خوان گریه می‌کرد
بستند حجله در میان آسمان‌ها
با خون سربازان ما رنگین‌کمان‌ها
ای نبی‌طلعت، ای علی‌مرآت
وی حسن‌خصلت، ای حسین‌صفات
بوی گل از سپیده می‌آید
اشک شوقم ز دیده می‌آید
خورشید هم در آسمان رؤیت نمی‌شد
دیگر کسی با ماه، هم‌صحبت نمی‌شد
سر می‌گذارد آسمان بر آستانت
غرقیم در دریای لطف بی‌کرانت
ابرهای سیاه می‌گریند
باز باران و باز هم باران
فتنه چون خون دوید در شریان
در شب شوم و شرم شد انسان
گر چه از غم، شکسته بالِ من است
اشک من شاهد ملالِ من است
فاطمه مادر حسین و حسن
گله کرد از وصال شیرازی
با من بیا هرچند صبرش را نداری
یک جا مرا در راه تنها می‌گذاری
باران می‌آمد با دعای دست‌هایت
در دشت می‌رویید گل از ردّ پایت
پس تو هم مثل همسرت بودی؟!
دست‌بسته، شکسته، زنده‌به‌گور
ما بی‌تو تا دنیاست دنیایی نداریم
چون سنگ خاموشیم و غوغایی نداریم
گسترده شد در این ولایت خوان هفتم
روزی ایران می‌رسد از مشهد و قم
حاج قاسم سلام! آمده‌ام،
با خودت راهی نجف بشوم
این اشک‌های داغ را ساده نبینید
بَر دادن این باغ را ساده نبینید
ایستاده کنار مردم شهر
چون همیشه صمیمی و ساده
امشب که ماهِ آسمان پرتوفشان است
با حُسن خود چشم و چراغ کهکشان است
