شعر تعلیمی | شعر هیأت

هرکه با پاک‌دلان، صبح و مسایی دارد
دلش از پرتو اسرار، صفایی دارد

پروین اعتصامی

دیوان پروین اعتصامی

غزل

شهد حکمت ریزد از لعل سخن‌دان، بیشتر
ابر نیسان می‌دمد بر دشت، باران، بیشتر

محمدرضا براتی

آینه گردانی

غزل

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت!
که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

حافظ شیرازی

دیوان حافظ شیرازی

غزل

چگونه می‌شود از خود برید؟ آدم‌ها!
میان آینه خود را ندید، آدم‌ها!

عباس شاه‌زیدی

به کسی دل باخته‌ام

غزل

هر آن‌که جانب اهل خدا نگه دارد
خداش در همه حال از بلا نگه دارد

حافظ شیرازی

دیوان حافظ شیرازی

غزل

از علم شود مرد خدا حق‌بین‌تر
عطر نفسش ز باغِ گل رنگین‌تر

محمدجواد غفورزاده

حدیث حُسن

رباعی

گر به اخلاص، رخ خود به زمین سایی صبح
روشن از خانه چو خورشید برون آیی صبح

صائب تبریزی

کلیات صائب تبریزی

غزل

ندارد خواب، چشم عاشق دیوانه در شب‌ها
نمی‌افتد ز جوش خویشتن میخانه در شب‌ها

صائب تبریزی

کلیات صائب تبریزی

غزل

این سجده‌ها لبالب چرت و كسالت‌اند
این قلب‌های رفته حرا بی‌رسالت‌اند

جواد محمدزمانی

فصل بندگی

مثنوی

زین روزگار، خون‌جگرم، سخت خون‌جگر
من شِکوه دارم از همه، وز خویش، بیش‌تر

علیرضا قزوه

سورۀ انگور

قصیده

هرکه راه گفتگو در پردهٔ اسرار یافت
چون کلیم از «لَن تَرانی» لذت دیدار یافت

صائب تبریزی

کلیات صائب تبریزی

غزل

آری همین امروز و فردا باز می‌گردیم
ما اهل آنجاییم، از اینجا باز می‌گردیم

محمدمهدی سیار

رودخوانی

غزل