مرثیه | شعر هیأت

ای خواب به چشمی که نمی‌خفت بیا
ای خنده به غنچه‌ای که نشکفت بیا

علی انسانی

فصل شهادت

رباعی

این چشم‌ها به راه تو بیدار مانده است
چشم‌انتظارت از دم افطار مانده است

محسن عرب‌خالقی

فصل شهادت

غزل

تیغی فرود آمد و فرقت شکست آه
فرقت شکست و موی تو در خون نشست آه

سیدمحمدجواد شرافت

فصل شهادت

غزل

جهان را، بی‌کران را، جن و انسان را دعا کردی
زمین را، آسمان را، ابر و باران را دعا کردی

سیده فرشته حسینی

غزل

آزرده طعم دورى، از یار را چشیده
روى سحر قدم زد با کسوت سپیده

سیدرضا جعفری

صبح شبنم

غزل

آن صبح سراسر هیجان گفت اذان را
انگار که می‌دید نماز پس از آن را

نغمه مستشارنظامی

در اوج غربت نارنج

غزل

این جزر و مدِ چیست که تا ماه می‌رود؟
دریای درد کیست که در چاه می‌رود؟

قیصر امین‌پور

آینه‌های ناگهان

غزل

شن بود و باد، قافله بود و غبار بود
آن سوی دشت، حادثه، چشم‌ انتظار بود

سعید بیابانکی

باغ دوردست

غزل

پرده برمی‌دارد امشب، آفتاب از نیزه‌ها
می‌دمد یک آسمان خورشید ناب از نیزه‌ها

سعید بیابانکی

چقدر پنجره

غزل

در روزگاران غریبی، آشنا بودى
تنها تو با قرآن ناطق هم‌صدا بودی

فاطمه بیرامی

غزل

تقسیم کن یک بار دیگر آنچه داری را
در سجدۀ خود شور این آیینه‌کاری را

سیدابوالفضل مبارز

غزل

اسلام جز به مهر تو جانی به تن نداشت
عصمت به غیر نام خدیجه سخن نداشت

میثم مؤمنی‌نژاد

فصل نجابت

غزل