مرثیه | شعر هیأت

در شهر اگر هیچ کسی را غم دین نیست
تا فاطمه زنده‌ست علی خانه‌نشین نیست

مهدی جهاندار

غزل

بانو غم تو بهار را آتش زد
داغت دل بی‌قرار را آتش زد

عباس شاه‌زیدی

این شعر مرا کشت

رباعی

ای آسمان رها شده در بی‌قراری‌ات
خورشید رنگ باخته از شرمساری‌ات

سیدمهدی حسینی رکن‌آبادی

سرو باغ محمد

غزل

ای وای از آن حدیث به دفتر نیامده
ای وای از آن شروع به آخر نیامده

مهدی جهاندار

مسمّط

تن خاكی چه تصور ز دل و جان دارد؟
مگر این راه پر از حادثه پایان دارد؟

جواد محمدزمانی

حماسه‌های فاطمی

غزل‌مثنوی

ای عشق نبی سرشته با آب و گِلت
ای مِهر علی، روشنیِ جان و دلت

محمدجواد غفورزاده

یاس یاسین

رباعی

زبان با نام زهرا خو گرفته‌ست
گل یاس آبرو از او گرفته‌ست

هادی فردوسی

لبخندهای نیمه‌جان

دوبیتی

کوه بودم، بلند و باعظمت
روی دامان دشت جایم بود

محمدجواد غفورزاده

چارپاره

گفت: در می‌زنند مهمان است
گفت: آیا صدای سلمان است؟

سیدحمیدرضا برقعی

قبله مایل به تو

مسمّط

نه مثل ساره‌ای و مریم، نه مثل آسیه و حوّا
فقط شبیه خودت هستی، فقط شبیه خودت زهرا

علیرضا قزوه

عشق علیه‌السلام

غزل

محکوم شد زمین به پیمبر نداشتن
مجبور شد به سورۀ کوثر نداشتن

ایوب پرندآور

مرثیه‌های ایلیا

غزل

بلبلی سوخت در آتش به فغان هیچ نگفت
لاله پژمرد و، ز بیداد خزان هیچ نگفت

سیدمهدی حسینی رکن‌آبادی

قصیده‌واره