مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن | شعر هیأت

شکست باورت، ای کوه! پشت خنجر را
نشاند در تب شک، غیرت تو باور را

ناصر فیض

گناه اول

غزل

عرق نبود که از چهره‌ات به زین می‌ریخت
شراره‌های دلت بود اینچنین می‌ریخت

عباس شاه‌زیدی

به کسی دل باخته‌ام

غزل

تکیده قامتش و تکیه بر عصا نزده‌ست
همان که غیر خدا را دمی صدا نزده‌ست

فائزه زرافشان

غزل

مگر چه کیسه‌ای از نور داشت بر دوشش؟
که وقت دیدن او ماه بود مدهوشش

سیدمحمدجواد میرصفی

غزل

بهار پنجرۀ رؤیت خداوند است
بهار فصل صمیمیت خداوند است

سعید بیابانکی

غزل

بُرونِ در بنه این‌جا هوای دنیا را
درآ به محفل و برگیر زاد عقبا را

محمدعلی صاعد اصفهانی

چشمه جود

غزل

کجاست زنده‌دلی، کاملی، مسیح‌دمی
که فیض صحبتش از دل بَرَد غبارِ غمی

محیط قمی

دیوان محیط قمی

غزل

شنیدن خبر مرگ باغ دشوار است
ز باغ لاله خبرهای داغ بسیار است

قیصر امین‌پور

آینه‌های ناگهان

غزل

تو کیستی که ز دستت بهار می‌ریزد
بهار در قدمت برگ و بار می‌ریزد

غلامرضا شکوهی

یک ساغر نگاه

غزل

سلام فلسفۀ چشم‌های بارانی!
سلام آبروی سجده‌های طولانی!

محمدحسین ملکیان

تفسیر آه

غزل

ستم‌گران همه از خشم، شعله‌ور بودند
به خون چلچله از تیغ تشنه‌تر بودند

محمدجواد غفورزاده

یاس یاسین

قصیده

بیا به خانۀ آلاله‌ها سری بزنیم
ز داغ با دل خود حرف دیگری بزنیم

قیصر امین‌پور

تنفس صبح

غزل