مرثیه | شعر هیأت

اشک غمت ستارۀ هفت آسمان، بلال!
در آسمان غربت مولا بمان! بلال!

جعفر رسول‌زاده

سرو باغ محمد

غزل

گهواره نیست کودکی‌ات را فلک؟ که هست
فرمان‌بر تو نیست سما تا سمک؟ که هست

غلامرضا شکوهی

سرمه در چشم غزل

غزل

آینه با آینه شد رو‌به‌روی
خوش بود آیینه‌ها را گفت‌و‌گوی

علی انسانی

دل سنگ آب شد

مثنوی

نشست یک دو سه خطّی مرا نصیحت کرد
مرا چو دوست به راه درست دعوت کرد

جعفر عباسی

سرانجام

قصیده‌واره

دیر آمدم... دیر آمدم... در داشت می‌سوخت
هیأت، میان «وای مادر» داشت می‌سوخت

حسن بیاتانی

از دوشنبه تا جمعه

غزل

بی خون تو گل، رنگ بهاران نگرفت
این بادیه بوی سبزه‌زاران نگرفت

سیدحسن حسینی

سفرنامه گردباد

رباعی

بر درگهی سلام که ذلت ندیده است
آن را خدا چو عرش عزیز آفریده است

سیدرضا مؤید

قصیده

قرار بود بیایی کبوترش باشی
دوباره آینه‌ای در برابرش باشی

قاسم صرافان

غزل

ﺗﺎ ﮐﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺳﻼ‌ﻣﯽ ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺧﺒﺮﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮﺍﺩﺭ، ﻧﮕﺮﺍﻧﻢ

مجید تال

گفتن ندارد

مربع‌ترکیب

...و به همراه همان ابر که باران آورد
مهربانی خدا در زد و مهمان آورد

سیدحمیدرضا برقعی

مربع‌ترکیب

طلوعت روشنی بخشیده هر آیینه ایمان را
نگاهت آیه آیه شرح داده بطن قرآن را

حسین مؤدب

غزل

قصد، قصد زیارت است اما
مانده اول دلم کجا برود

محسن ناصحی

غزل