مرثیه | شعر هیأت

دخترم، بی‌تو بهشتِ جاودان شیرین نبود
بیش از این دوری، سزای صحبتِ دیرین نبود...

محمدجواد غفورزاده

یاس یاسین

غزل

ستم‌گران همه از خشم، شعله‌ور بودند
به خون چلچله از تیغ تشنه‌تر بودند

محمدجواد غفورزاده

یاس یاسین

قصیده

صبح سپید سر زد و خورشید خاورش
گیتی سیاه‌جامه فرو ریخت از برش

غلامرضا سازگار

نخل میثم

قصیده

چه اعجازی‌ست در چشمش که نازل‌کرده باران را
گلستان می‌کند لبخند‌های او بیابان را

محمدمهدی خانمحمدی

هیاهو

غزل

رفتی تو و داد از دل دنیا برخاست
از پای نشست هرکه از جا برخاست

غلامرضا شکوهی

سرمه در چشم غزل

رباعی

میان هجمۀ غم‌ها اگر پناه ندارد
حسین هست نمی‌گویم او سپاه ندارد

حسین عباس‌پور

حداقل

غزل

شرط محبت است به‌جز غم نداشتن
آرام جان و خاطر خرم نداشتن

وصال شیرازی

آینۀ بردباری

ترکیب‌بند

ماه صفر رسید و افق رنگ دیگر است
عالم سیاه‌پوش به سوگ سه سرور است

سیدمحمدعلی ریاضی‌یزدی

دیوان ریاضی یزدی

قصیده

ناگاه دیدم آن شب، در خواب کربلا را
نی‌های خشک‌نای صحرای نینوا را

مرتضی امیری‌اسفندقه

کوار

قصیده‌واره

حال ما در غم عظمای تو دیدن دارد
در غمِ تشنگی‌ات اشک چکیدن دارد

سیدمحمدرضا شرافت

دلشوره کلمات

غزل

شبیه کوه پابرجایم و چون رود سیّالم
به سویت می‌دوم با کودکانی که به دنبالم

اعظم سعادتمند

باران پس از برف

غزل

نوای کاروانت را شنیدم
دوباره سوی تو با سر دویدم

یوسف رحیمی

تا کربلا

دوبیتی