مرثیه | شعر هیأت

ای کاش تو را به دشت غربت نکُشند
لب‌تشنه، پس از دعوت و بیعت نکشند

محمدمهدی سیار

یادآوری

رباعی

عقولٌ قاصرٌ عن کُنهِ مَجدِه
وَ اَنعَمنا و فَضَّلنا بِحَمدِه

عباس شاه‌زیدی

دوبیتی‌های من عین لهوف است

دوبیتی

مشتاق و دل‌سپرده و ناآرام
زین کرد سوی حادثه مَرکب را

فاطمه سالاروند

از نو غزل

غزل

سری بر شانۀ هم می‌گذاریم
دل خود را به غم‌ها می‌سپاریم

سیدحبیب نظاری

با ردیف آب

دوبیتی

همان وقتی که خنجر از تن خورشید سر می‌خواست
امامت از دل آتش چنان ققنوس برمی‌خاست

سیدحمیدرضا برقعی

یحیی

غزل

بعد از آن غروب تلخ، جان زخمی رباب
بی‌تو خو گرفته با زخمه‌های آفتاب

مجتبی احمدی

درختان بی‌تاب

قصیده

می‌گریم از غمی که فزون‌تر ز عالَم است
گر نعره برکشم ز گلوی فلک، کم است

سیدعلی موسوی‌گرمارودی

آغاز روشنایی آیینه

ترکیب‌بند

عصر تاسوعاست ای نقّاش فردا را نکش
صبح دریا را کشیدی ظهر صحرا را نکش

مهدی جهاندار

غزل

قلم به دست گرفتم که ماجرا بنویسم
غریب‌وار پیامی به آشنا بنویسم

علی انسانی

گلاب و گل

غزل

بر روی نیزه ماه درخشان برای چه؟
افتاده کنج صومعه قرآن برای چه؟

محمدسعید میرزایی

غزل هزاره دیگر

غزل

خدا در شورِ بزمش، از عسل پر کرد جامت را
که شیرین‌تر کند در لحظه‌های تشنه کامت را

میثم داودی

فرزندان حسن(ع) یاران حسین(ع)

غزل

به یاری تو به میدان کارزار نیاید
جماعتی که به رزق حلال، بار نیاید

میلاد عرفان‌پور

غزل