مرثیه | شعر هیأت

یک عمر در حوالی غربت مقیم بود
آن سیدی که سفرهٔ دستش کریم بود

سیدرضا جعفری

سواد آینه

غزل

دردا که سوخت آتش دل، جسم و جان من
برخاست دود غم، دگر از دودمان من

حبیب چایچیان

ای اشک‌ها بریزید

غزل

از اشک، نگاه لاله‌گونی دارد
داغ از همه لاله‌ها فزونی دارد

سیدمهدی حسینی رکن‌آبادی

رباعی

نفسی به خون جگر زدم، که لبی به مرثیه وا کنم
به ضریحِ گمشده سر نهم، شبِ خویش وقف دعا کنم

غلامرضا کافی

همین زنجره تا صبح

غزل

مردی که دلش به وسعت دریا بود
مظلوم‌تر از امام عاشورا بود

هاشم کرونی

آسمان صبر

رباعی

دل بی‌شکیب از غم فصل جدایی است
جان، بی‌قرار لحظهٔ وصل خدایی است

محمدجواد غفورزاده

غروب منظومۀ عشق

غزل

بارها از سفره‌اش با اینکه نان برداشتند
روز تشییع تنش تیر و کمان برداشتند

حسین عباس‌پور

حداقل

غزل

وقتی پدرت حضرت حیدر شده باشد
باید که تو را فاطمه مادر شده باشد

هادی جانفدا

کفشداری یازده

غزل

ابر تیره روی ماه آسمانم را گرفت
کربلا از من عموی مهربانم را گرفت

کاظم بهمنی

عقیق شکسته

غزل

نیزه دارت به من یتیمی را
داشت از روی نی نشان می‌داد

رضا یزدانی

عقیق شکسته

غزل

تو صبحِ روشنی که به خورشید رو کنی
حاشا که شام را خبر از تارِ مو کنی

جواد محمدزمانی

مرثیه با شکوه

غزل

اینک زمان، زمان غزل‌خوانی من است
بیتی‌ست این دو خط که به پیشانی من است

مهدی بهارلو

مرثیه با شکوه

غزل